«Εισί τινές των ώδε εστηκότων, οίτινες ου μη άψονται θανάτου». Ιησούς.
Ξαναβρίσκομαι ένα μίλι μόλις από τη Δήλο. Τη «δήλον» (πασίγνωστη) νήσο, την γενέτειρα του φωτός, του Ηλίου και της Σελήνης που η ενέργειά της ξεπερνάει τις αντιστάσεις της κατάπτωσής μου. Ξενύχτια μέχρι το ξημέρωμα, μεθύσι, καπνός και ανόητες μιμήσεις … ψυχαγωγίας (!). Προσπαθώ να ξεφύγω από την Αποστολή. Μετά την κραιπάλη και ένα ηρεμιστικό χαπάκι για να αυξηθεί η επιρροή του αλκοόλ… Και παρόλα αυτά η συγκεντρωμένη ενέργεια της Δήλου με ξεσηκώνει. Δεν αφήνει τις αισθήσεις να χαλαρώσουν, ούτε το νου να σταματήσει να σκέφτεται. Επιστράτευσα και τον πρωινό αυνανισμό για να καταπονήσει το σώμα και να δέσει τις αισθήσεις. Η μάλλον την Αίσθηση, αφού μία είναι η κύρια αίσθηση, η συνισταμένη των άλλων, που ψάχνει, θαυμάζει και αποπειράται η Σεμέλη, κατακτώντας την με το θάνατο της όταν αντίκρισε το Δια σαν πατέρα Θεών και ανθρώπων και όχι σαν τέλειο εραστή και πατέρα του όμορφου Διόνυσου, που θα ερχόταν.
Μάταιες οι προσπάθειες, αφού η Ενέργεια του χώρου έδιωχνε τη νύστα και με έβαλε να διαβάζω σκέψεις ανθρώπων με εξυψωμένο, ευγενές πνεύμα.
Και διαβάζοντας, στάθηκα σε μια αποκάλυψη που απαντάει στο Ερώτημα και ολοκληρώνει στον περιορισμένο χρόνο ζωής μου, μια απάντηση, που μακάρι να έρθουν άλλοι, γεννημένοι ή αγέννητοι ακόμα, αλλά συμπαρόντες στον σχετικό χωροχρόνο μας, να την πάνε παραπέρα, μέχρι η Σεμέλη να αντικρύσει το Δία στη θεϊκή του αποκαλυπτική μεγαλοπρέπεια και να καεί για να μεταμορφωθεί σε κάτι συγγενέστερο στο μεγάλο Θεό.
Στάθηκα στην διατύπωση ενός, άγνωστου σε μένα, αρχιτέκτονα, μαθητή και συνεργάτη του Λε Κορμπυζιέ που δήλωνε: « ο παλμός μιας καρδιάς δεν δημιουργείται μονοσήμαντα. Έτσι μια πολυκαιρισμένη καρδιά δεν αντιδρά μονοσήμαντα με βάση την ηλικία και τη ρώμη, αλλά περισσότερο με βάση τις διαστάσεις της ύπαρξης που τροφοδοτεί, τις μεταμορφώσεις, τις μυήσεις, τις μυστηριώδεις ανταμοιβές, Το «απερίγραπτο». Η ζωή δεν ψάχνει για συνέχειες, προϋπάρξεις και άλλα νοητικά κατασκευάσματα. Η ζωή υπάρχει μόνο για να μου δίνει τη συμμετοχή στο παιγνίδι, πέρα από το καλό ή το κακό παίξιμο».
Μέσα μου είδα ξαφνικά φως άκτιστο να περιλούζει και να μου δείχνει την κρυμμένη στις πλάνες μου Αλήθεια.
Επιτέλους τη βρήκα σκέφτηκα με συναισθήματα βαριά και ανάλαφρα ταυτόχρονα. Βρήκα την αποκωδικοποίηση της φράσης – κλειδί που αποδόθηκε σε Εκείνον. Της φράσης που κόλλησα και με βασάνιζε μια ζωή οδηγώντας με σε απίθανες περιπλανήσεις.
Ποιοι ήταν οι παριστάμενοι δίπλα του στη, γενέτειρα των θρησκειών, λεκάνη της Μεσογείου, που δε θα άγγιζαν το Θάνατο. Οι «τυφλοί» μαθητές τους περίμεναν να δουν ανάμεσά τους το μυθικό Ηλία, τον προφήτη που δεν πέθανε – όπως είχανε μάθει – αλλά έφυγε προς το διάστημα σε πύρινο άρμα για να συναντήσει το Θεό του. Ανελήφθη. Ο Θεός, λέει, τον απέσυρε επεισοδιακά από τους ανθρώπους που θα τον κατασπάραζαν αφού δεν μπορούσαν να τον καταλάβουν.
Όμως κανείς μυθικός υπεράνθρωπος δεν πατούσε το καυτό χώμα της Παλαιστίνης, δίπλα στον Ιησού.
Υπήρχαν όμως κάποιοι που είχαν καταλάβει το μήνυμα που εξέπεμπε «εν παραβολαίς» και αυτοί είχαν αποκτήσει παλμό καρδιάς άσχετο με την χρονολογία γέννησης τους. Είχαν βιώσει, πριν το αποδείξει στο εργαστήριο ο Αϊνστάιν ότι χρόνος δεν υπάρχει. Άρα αυτή ήταν η αθανασία τους. Είχαν τραβήξει τα πέπλα, των πλανών, των ενοχών, των προκαταλήψεων και των λανθασμένων ερωτημάτων που δίνουν νομοτελειακά λανθασμένες απαντήσεις. Είχαν καταλάβει αυτό που τους έλεγε επί τρία χρόνια ο δάσκαλος: ότι η ζωή –η γραμμή από τη γέννηση ως το θάνατο- δεν είναι ένα έπος, αλλά μια συρραφή από ανέκδοτα, όπως έγραψε 1900 χρόνια αργότερα ο Αρθουρ Καίστλερ, ο «προφήτης» που επέλεξε το χρόνο να αποσυρθεί αυτοκτονώντας και όχι επί πυρίνου άρματος.
Η ζωή δεν έχει νόημα. Έχει υπόσταση. Δεν κατανοείται, βιώνεται. Δεν έχει τέλος το θάνατο επειδή όταν υπάρξει δημιουργεί γεγονότα και επιδράσεις που συμπλέουν με το συμπαντικό κύμα και γίνονται αναπόσπαστο μέλος εκ μέρους του.
Η ζωή δεν ερμηνεύεται με κώδικες, ηθικούς ή άλλους. Απλώς υπάρχει και είναι πέρα από κάθε ανάλυση για τα υποκείμενά της.
Ο υμνογράφος της ορθόδοξης νεκρώσιμης ακολουθίας, προφανώς ένας των «μη αψαμένων θανάτου», έγραψε: «είδον τα οστέα τα γεγυμνωμένα και είπον. Αρα τις εστί βασιλεύς ή στρατιώτης; Η πλούσιος ή πένης; Η δίκαιος ή αμαρτωλός»;
Το τελευταίο τα λέει όλα. Η καταγεγραμμένη ζωή οποιουδήποτε δεν αφήνει, μετά το κλείσιμο των βιβλίων, ίχνηεξουσιαστικά, κερδοσκοπικά ή ακόμα και ηθικά. Αφήνει απλά τον αόρατο κυματισμό ότι πέρασε, και τις επιδράσεις της στο συνολικό κύμα του ανθρώπινου περάσματος.
Η ζωή βιώνεται, δε νοείται.
Και ο άνθρωπος ξοδεύεται για να μάθει και να εφαρμόσει κανόνες που τον εξαντλούν «όλο αχό και πάθος, χωρίς κανένα νόημα», όπως αποκάλυψε ο Σαίξπηρ.
Γιαυτή την αλήθεια, μαθήτευσα, χτυπήθηκα, αντάριασα, ανέβηκα, έπεσα και προχώρησα μέχρι τη γενέτειρα του Απόλλωνα, σκέφτηκε παράδοξα ικανοποιημένος ο Κώστας και κατέβασε το μολύβι.
Δεν είχε τίποτα άλλο να γράψει.

ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑ
Αλήθεια είναι πως αλήθεια δεν υπάρχει..

Μετά το λυτάρι αυτό, ξανασκέφτομαι τη ζωή μου και τις αγωνίες της.
Γράφω, ατενίζοντας τον ήλιο της Μυκόνου – Δήλου να σηκώνεται πάνω στο πέλαγο και να δίνει την αίσθηση του άδυτου φως, μέσα από την ανάδυσή του.
Ξέρω βέβαια, πως αυτό που βλέπω, είναι μια virtual φωτογραφία στην εσωτερική οθόνη μου.
Ότι με τον άγνωστο – εμένα, που είδε το θέαμα όταν τράβαγε τη φωτογραφία δε θα μοιραστώ ποτέ αυτή την εμπειρία.
Ότι η εμπειρία ήταν μόνο στη φαντασία του για τον κόσμο, αφού μόνο το παίξιμο των χρωμάτων έδειχνε τον ήλιο να βγαίνει από τη θάλασσα και να θαμπώνει το γαλάζιο της.
Ότι το γαλάζιο δεν υπάρχει παρά μόνο στον εγκέφαλό μου.
Ε, και;
Η εικόνα μου κόβει την ανάσα από την ομορφιά της. Τι σημασία έχει αν είναι πραγματική. Δηλαδή εγώ είμαι πραγματικός;
Τέλος πάντων. Σημασία δεν έχει ποιός πάτησε τα σταφύλια, ούτε πώς ήταν οι ρώγες. Σημασία έχει η γλυκιά μέθη από το προϊόν του πατητηριού και της ρώγας.
Πόσο θα ανέβαινε ο άνθρωπος αν αυτό το είχε συνέχεια στο μυαλό του;
Αν ο άνθρωπος ήξερε πως δεν τον απειλεί τίποτα, αφού τίποτα δεν υπάρχει. Και αυτό που φαίνεται σα να υπάρχει, υπάρχει όσο και το τρεχάτο πέρασμά μας από τη ζωή. Σαν σκιά χαμένη στο άκτιστο σκοτάδι. Σα σκόνη που διαλύεται στο φύσημα του αέρα. Dust in the wind. All we are dust in the wind…
Αν έδιωχνε τον πόνο ξεπερνώντας τον εξωπραγματικό φόβο.
Αν έκλεινε το στόμα του ληξίαρχου που καταγράφει πλασματικές ηλικίες και του παιδαγωγού που τον μάθαινε για το ηθικό και το σκόπιμο και όχι για το πραγματικό και το ανύπαρκτο.
Αν σταμάταγε το χρόνο, όπως αυτός σταματάει τη στιγμή, που τελειώνοντας τελειώνει και η αίσθηση του λεπτοδείκτη στις νεκρωμένες αισθήσεις του…
Χωρίς χρόνο δεν υπάρχουν γεγονότα.
Χωρίς γεγονότα, αφήνεις το άπειρο να σε αγκαλιάσει χωρίς το δέος από το άγγιγμά του.
Αρπάζεις τη θάλασσα στη χούφτα σου κα την κρατάς σφιχτά, σαν το μωρό που την κατέχει επειδή δεν διαφοροποιεί τη σταγόνα από τον ωκεανό.
Το παιδί, ενταγμένο στη σοφία που το ξεπερνάει καταλαβαίνει, χωρίς να το ξέρει, ότι ο ωκεανός δεν είναι παρά ένα άθροισμα από σταγόνες. Και εκείνες άθροισμα από ακατανόητα μικροκλάσματα μιας ύλης που τελικά την καταλαβαίνεις μέσα από εξισώσεις και όχι από επαφή μαζί της.
Γεννιέσαι υιός και κληρονόμος του κόσμου σου. Μαθαίνεις όμως πιθικίζοντας τη μέση αντίληψη των ομοειδών σου. Πώς να κάνεις την κτίση κόλαση και σένα δεμένο στο καζάνι του Βελζεβούλ που σού έδειξαν για αληθινό ον.
Γιατί τόσος πόνος, αίμα, διαμελισμένα σώματα και όνειρα;
Γιατί να σου κάνουν τον ωκεανό χωματερή και το ψέμα, αλήθεια;
Γιατί να καρφώνεσαι σαν τον Προμηθέα στον Καύκασο, μετά από αιώνες υποταγής στα δεσμά του Ηφαίστου, που του έδωσε διαταγή ο Κράτος και η Βία να σε τυλίξουν;
Γιατί αφέθηκες να ξεχάσεις ότι τότε που ήσουνα με τους Θεούς και έβλεπες την αλήθεια, τη ρούφηξες την έκανες φωτιά και πήγες το φως της στους ανθρώπους;
Αφού, αν ξύσεις την πατίνα του χρόνου, θα δεις την επιφάνεια που πας να ξεχάσεις υιοθετώντας μύθους και πλάνες.
Γιατί δε ματώνεις τα νύχια σου για να απαλλάξεις από το βάρος την ψυχή σου;
Ίσως επειδή ο σημερινός Κράτος είναι «δημοκρατικός» και σε αποκοιμίζει.
Σου σερβίρει γλυκά το Lexotanil αντί για τις κραυγές τιμωρίας του επιστάτη του Δία. Και συ δεν βρίζεις. Δεν απειλείς τον Δία, που ξέρεις πως φοβάται τις αποκαλύψεις σου.
Είναι πιο ήσυχο να γέρνεις το κεφάλι, σε ένα μισοξύπνιο ύπνο, δεμένος στα βράχια, παρά να βροντάς τα καρφωμένα μέλη σου και να ξυπνάς αισθήσεις και δυνάμεις που έχεις σαν ομότιμος των θεώ σου, που υπάρχουν όσο υπάρχεις και ξεθωριάζουν όσο σβήνεις.
Α-λήθεια είναι πως αλήθεια δεν υπάρχει.
Το αν αυτό είναι λύτρωση ή κατάρα, σου δόθηκε να το βιώσεις μόνος σου.
Μπορείς όμως να αγνοήσεις το ερώτημα και μαζί και την ανάγκη να βρεις απάντηση.
Όλα εσύ τα ορίζεις και μόνο όσα νομιμοποιείς υπάρχουν.
Οι θεοί στον Όλυμπο έχουν με άλλα να ασχοληθούν και αρκούνται να σου ρουφάνε το αίμα για να ζούνε, αλλά ταυτόχρονα να σε κρατάνε στη ζωή για να βρίσκουν αίμα.
Εκμεταλλεύσου το….

Καλό (;) χειμώνα

Posted: Αύγουστος 12, 2011 in Uncategorized

Περνάει ένα καλοκαίρι, που μόνο σαν καλοκαίρι δε το ζουν οι Ελληνες.
οι υπουργοί μας προκαλούν δηλώνοντας ότι έρχεται ο χειρότερος χειμώνας για την Ελλάδα.
Λες και δεν τον προκαλούν οι ίδιοι.
Ο παμφάγος Βενιζέλος ετοιμάζεται να φοροκλέψει τους εύκολους Ελληνες και χαρίζει οικόπεδα, πρώην στρατόπεδα, στους ισχυρούς υποστηρικτές του.
Η Βουλή συνεδριάζει έρημη κι΄απρόσωπη με κλούβες των ΜΑΤ να την φρουρούν για να την προστατέψουν … από το λαό που την ανέδειξε !!!
Οι υπουργοί μαζεύουν εγγραφές για το βιογραφικό τους και ό,τι άλλο ξέμεινε, έτοιμοι να φύγουν νύχτα.
Η Αμερική έφτασε μια ώρα πριν την χρεοκοπία και οι μεγάλες ε ευρωπαϊκές χώρες πτώχευσαν αλλά το κρύβουν σαν κι΄εμάς. Μόνο που με αυτά δεν ασχολούνται τα φερέφωνα της προπαγανδοενημέρωσης. Αρκούνται να στοχοποιούν εμάς ότι είμαστε οι χειρότεροι πολίτες της χειρότερης χώρας.
Ο καπιταλισμός που ξέραμε ψοφάει και πέρδεται, βγάζοντας χημικά και απόγνωση.
Οι νέοι σαν ποντίκια παγιδευμένα σε μια πυρκαγιά που τα τσουρουφλίζει ήδη ψάχνουν απεγνωσμένα διέξοδο σε μια μοντέρνα μετανάστευση επιστημονικού δυναμικού.
Και μέσα σε όλα αυτά ο ΓΑΠ κάνει διακοπές με κολάν αθλητικό και πάνοπλους αστυνομικούς να τον φυλάνε από το … λαό του!
Καλό χειμώνα…

Αν ενας βουλευτής είχε απειληθεί από μικρό «κίνδυνο» της … αξιοπρέπειας ή της ακεραιότητας του, οι αστυνομικές δυνάμεις, δουλικές στα φαινομενικά αφεντικά τους θα είχαν σπεύσει να τιμωρήσουν βάρβαρα τους «κακούς`’ πολίτες σε μηδενικό χρόνο.
Τις πρώτες πρωινές ώρες στο κοσμοβριθές Γκάζι, δεν παρουσιάσθηκε ούτε ένας μοτοσυκλετιστής όταν ειδοποίησα το 100, τουλάχιστον για 40 λεπτά (μετά έφυγα) όταν ένας άνθρωπος έδειχνε … πεθαμένος στο πεζοδρόμιο, με τις πατούσες στο δρόμο, στην Περσεφόνης, για ώρες.
Τον προσπέρασαν εκατοντάδες άνθρωποι, ταξί, αυτοκίνητα και τον αγνόησαν συστηματικά.
Κάλεσα το 166. Ηρθε μετά μισή ώρα. Τον τράνταξε ένας τραυματιοφορέας. Μετά από αρκετές προσπάθειες, ξύπνησε από λήθαργο εξάντλησης. Ειχε να φάει μέρες όπως έγραφε σε ένα χαρτί δίπλα του (… καί ήταν πεσμένος έξω από … γνωστό εστιατώριο (!)). Με βήματα ανάμεσα στο στέκομαι-πέφτω, έφυγε πολύ αργά προς την πλατεία για να κρύψει αλλού το όνειδος της κοινωνίας. εφυγς και το ασθενοφόρο ανακουφισμένο που δεν αναγκάστηκε να μαζεύει πτώμα και να μη ξέρει τι να το κάνει.
Η Πολιτεία και τα όργανά της εκωφαντικά απόντα, όπως και τα διερχόμενα μέλη της.
Και έμεινε πάνω από το πολύβουο Γκάζι η κραυγή της σιωπής των ανθρώπων: «τι νόημα έχει η ύπαρξη της κοινωνίας και των δομών της, όταν αδιαφορούν για τη ζωή του ανθρώπου;
Οταν η ζωή απαξιωθεί, όλα τα κακά είναι πιά αναμενόμενα, ή δεδομένα.

Δεν ξέρω αν όλοι έχουμε συλλάβει το μέγεθος της ληστείας της «πατρίδας» εις βάρος μας.
Πέρα από μειώσεις συντάξεων, περικοπή δύο μισθών, μειώσεις μισθών, αύξηση ωραρίου εργασίας (αν δε δέχεσαι απολύεσαι), εργασιακή ανασφάλεια, έκτακτες εισφορές, έκτακτα (αλλά μόνιμα) τέλη, ανεργία (τουλάχιστον ο ένας στους τέσσερις δηλωμένα άνεργος), και όσα άλλα απειλούνται και ασφαλώς έρχονται. Υπάρχει και η περίφημη ΔΕΗ του ληστρικού κράτους, η οποία με την απειλή ρεύματος, σε μία τετράμηνη οικιακή κατανάλωση ρεύματος αξίας (με τα αυξημένα τιμολόγια της) 126, ευρώ, προσθέτει:
-38 ευρώ ΦΠΑ
-72 ευρώ Δημοτικά τέλη
– 9,33 ευρώ ΕΡΤ
-Υπηρεσίες κοινής Οφελείας (;) 21 ευρώ
-Δίκτυα διανομής και μεταφοράς ΔΕΗ (!) 13 ευρώ
-Ειδικό τέλος ΑΠΕ 4 ευρώ.
-Ειδικό τέλος νόμου 2093/92 1,15 ευρώ
-ΕΦΚ (νόμος 3336/05) 4 ευρώ.
Έτσι υποχρεούσαι για να έχεις ηλεκτρικό να πληρώνεις 238,54 ευρώ, ενώ καταναλώνεις ρεύμα αξίας 126 ευρώ μόνο !!!
Γιατί, βρε ανώμαλοι κυβερνήτες και νυν υπάλληλοι της κ. Μέρκελ;
Γιατί τόση διαστροφή Οθωμανοί φοροεισπράκτορες;
Δυστυχώς δεν είμαι ο υπουργός καταστολής της κοινωνίας για να ζητήσω την βοήθεια των οργάνων του κράτους και να την έχω.
Γεννήθηκα υπήκοος ενός Δοβλετιού, που μου το παρουσίασαν ως μάννα-πατρίδα.
Και ήταν δίπλα μου η μητριά των χειρότερων εφιαλτών μου, αλλά με τύφλωσαν στο μυαλό, από παιδάκι, και δε τη βλέπω. Και ελπίζω…
Όμως δε μου άφησαν πιά ούτε την Ελπίδα.
Ας ζήσουν μπέικα με την προστασία των αστυνόμων και των Εισαγγελέων τους, έρημοι και πλούσιοι.

Ο Χρ. Παπουτσής έγινε απόλυτα αστυνομικός, όπως -κατά παράδοξο (;) τρόπο- μεταλλάσσονται όλοι οι υπουργοί καταστολής της κοινωνίας.
Έτσι είπε στους βουλευτές που – επίσης κατά παράδοξο (;) τρόπο – τον άκουγαν μη αμυνόμενοι για την τιμή (;) και την εντολή τους από το λαό, το γνωστό ανέκδοτο για τους προστατευόμενους παρακρατικούς μόνιμους συνεργάτες των δυνάμεων καταστολής της έκφρασης των πολιτών.
Ο Πρόεδρος της Βουλής με τον βαρύ θεσμικό ρόλο και τίτλο δέχθηκε χωρίς κουβέντα την μετατροπή της Βουλής σε χώρο προστασίας λοστοφόρων παρακρατικών. Τα κόμματα το θεώρησαν και αυτό φυσιολογικό!
Προκαλούν το λαό που πάσχει εκτελώντας ς τις εντολές των ανωτέρων τους στις Βρυξέλλες και αλλού. Είναι ευσυνείδητοι σε αυτό το ρόλο αλλά ασυνείδητοι απέναντι στη λαϊκή εντολή και την ιδέα της Δημοκρατίας, την οποία βέβαια έχουν βιάσει από οποιαδήποτε προσφερόμενη οπή.
Είναι αστείοι σαν υπάλληλοι και εφιαλτική με τη λεοντή της εξουσίας που τους παραχωρήσαμε.
Τώρα θα έχουν και υψηλόβαθμους, σε σχέση με αυτούς, επιτηρητές που θα εγκατασταθούν δίπλα στη «κυβέρνηση» σαν «σύμβουλοι τεχνογνωσίας»!
Και εμείς δεχόμαστε στωικά την κατοχή γιατί δε βλέπουμε στολές και όπλα, παρά μόνο στον συμπατριώτη Ματατζή, που παίρνει εντολές και βαράει στο κεφάλι τον συμπατριώτη, συγκατεχόμενο του.
Παράνοια, Εφιάλτης, Ασφυξία, Απόγνωση.
Έλεγε ο εθνικός Μίκης Θεοδωράκης στον περίφημο Πεταλωτή:
“Επειδή ζούμε εκρηκτικές στιγμές, θα πρέπει να είμαστε προσεκτικοί στους χαρακτηρισμούς μας. Ο κ. Πεταλωτής, αστόχαστα; και ανιστόρητα, με χαρακτήρισε έμμεσα φασίστα. Αυτή είναι πολύ βαριά κουβέντα, που επειδή ακριβώς βιάζει την ιστορική πραγματικότητα, είναι πολύ πιθανό να γυρίσει κάποτε μπούμεραγκ ενάντια σ’ αυτόν που την εκστομίζει και την παράταξή του.
Για να του φρεσκάρω τη μνήμη, φασιστική πράξη είναι όταν το 20% του εκλογικού σώματος, όπως δείχνουν όλα τα γκάλοπ ότι είναι η σημερινή δύναμη του ΠΑΣΟΚ, περιφρονεί το 80%. Και οχυρωμένο πίσω από την Τρόικα, τα ΜΑΤ και τους κουκουλοφόρους, υποβάλλει τον Λαό και το Έθνος σε σκληρή δοκιμασία με απρόβλεπτες συνέπειες για την ίδια την ύπαρξή τους.
Όσον αφορά τους βουλευτές που φορτώθηκαν την ιστορική ευθύνη του ΝΑΙ, δεν είναι μόνο οι αφισοκολλητές της ΣΠΙΘΑΣ, που κατηγορεί και απειλεί ο κ. Πεταλωτής, που πιστεύουν ότι η πράξη τους προσβάλλει το δημόσιο αίσθημα, τις ιστορικές μας παραδόσεις, τον οικονομικό και κοινωνικό ιστό της χώρας και τους αγώνες για ελευθερία που ξεκίνησαν από το ΟΧΙ των Ελλήνων.
Είναι η συντριπτική πλειοψηφία του Λαού. Είναι οι εκατοντάδες χιλιάδες αγανακτισμένοι πολίτες που καθημερινά σας μουντζώνουν εσάς και την παράταξή σας, κ. Πεταλωτή. Αν τολμάτε λοιπόν, πείτε καθαρά στους Έλληνες ότι είναι φασίστες, γιατί δεν έμαθαν να προσκυνούν όπως μερικοί άλλοι την κ. Μέρκελ και ΣΙΑ.
Και βγάλτε απ’ το μυαλό σας ότι θα μπορέσετε με τη γνωστή μέθοδο της λάσπης να μας φορτώσετε οποιαδήποτε μη ειρηνική συμπεριφορά, αφού από την Ιδρυτική Διακήρυξη έως και σήμερα τονίζουμε συνεχώς ότι κάνουμε μία ειρηνική επανάσταση.»
Δυστυχώς όμως ο Μίκης είναι Ενας (έστω και γίγαντας) και οι απεγνωσμένοι που δεν έχουν πέσει σε παθητική κατάθλιψη λίγοι και ευάλωτοι στη βία των εντολοδόχων του … παιδιού του Πολυτεχνείου (!).

Οι εκπρόσωποι του λαού συζητούν και θα ψηφίσουν (θεωρείται βέβαιο) την επιβολή της μαζικής κατάθλιψης σε κάθε πολίτη αυτής της χώρας.
Παρέχουν απλόχερα την απελπισία, την απόγνωση, την οργή και την αίσθηση αδυναμίας κάθε αποτελεσματικής αντίστασης.
Σήμερα δεν νομοθετούν, ευνουχίζουν ένα λαό που τους πρόσφερε κουτοπόνηρα ή καλοκάγαθα χρήμα, εξουσία και κοινωνική καταξίωση.
Οδηγούν δεμένο με τις αλυσίδες της τυφλής εντολής που υπεξαίρεσαν, στο σφαγείο ένα λαό μαζί με τα όνειρά του, τις ελπίδες του και την βαθιά πίστη ότι το κακό έχει όρια.
Η ψήφιση του μνημονίου β΄και του εφαρμοστικού του νόμου δεν αποτελεί προσπάθεια ανάσχεσης της πτώχευσης, αλλά σιγούρεμα της πορείας προς την πτώχευση.
Φυσικά όταν η πτώχευση έρθει και επίσημα, οι πολιτικοί μας θα έχουν την τύχη του Χαρ. Τρικούπη που δοξάστηκε από την πολιτική ιστορία, μετά την αναγγελία της, επειδή οι αντίπαλοί του κρίθηκαν χειρότεροι από αυτόν! Όχι επειδή αυτός έσωσε την Ελλάδα, αλλά επειδή οι άλλοι την οδήγησαν στο σφαγείο και αυτός μαζί, αλλά αυτός υπήρξε πιο ικανός να βαθμολογηθεί θετικά.
Κομφούζιο.
Γιαυτό μη ψάχνουμε για ενόχους και καταμερισμό ευθυνών.
Ότι σπείρεις αυτό θα φυτρώσει.
Οι Ελληνες έσπειραν από την έναρξη της επανάστασης κατά της οθωμανικής κατοχής, διχασμό, ξενοδουλεία, υποχωρητικότητα , παράδοση στην ιδέα της εξουσίας και στα όργανα εφαρμογή της και αυτό θερίζουν σήμερα.
Οι Ραγιάδες δεν έγιναν ελεύθεροι, έγιναν απλά υπήκοοι και υπάκουοι. Οι μονάρχες τους με βάση την καταγωγή τους υποβάλουν σε ευνουχισμό και αργό θάνατο για να υπηρετήσουν τα αφεντικά τους, τις φιλοδοξίες και τις φοβίες τους.
Σήμερα η διεθνής τάξη δεν έχει τις τρύπες που είχε η ιερά Συμμαχία και δεν αφήνει περιθώρια κάποιοι εθνικοί ηγέτες να επιχειρήσουν ανατροπή των δεδομένων.
Εμπρός λοιπόν Ελληνες. Κλειστήτε στο κοτέτσι που έφτιαξαν οι απ έξω και το λειτουργούν τα από μέσα όργανα τους.
Και περιμένετε σαν τις κότες την επιλογή του χασάπη ποια θα σφάζει και ποια θα αφήνει σήμερα για να κάνει αυγά.
Ιτε παίδες Ελλήνων. Το στρατόπεδο που φτιάξατε για να εγκλωβιστείτε, σας περιμένει μαζί με τα αγχωμένα παιδιά σας.

Άκουγα στη Βουλή και στη σημερινή συνέντευξη Τύπου τον Ευαγγ. Βενιζέλο και αρχικά αισθάνθηκα ευχάριστα σαν πολίτης.
Τα έλεγε όμορφα, ξεκάθαρα, οραματικά και ελπιδοφόρα.
Ηρθε -σκεφτόμουν- ο Αρχάγγελος της πολιτικής που μπορεί να σκοτώσει το δράκο του Μνημονίου.
Όμως μετά την πρώτη χαρά ήρθε αμέσως μια χειρότερη θλίψη.
Τους υπαλλήλους ξένων συμφερόντων που ξεπουλάνε, πλουτίζουν και αφήνουν τον τόπο γυμνό και άνυδρο τους ξέρουμε.
Αυτός όμως;
Μας είπε με τα υπέροχα ελληνικά του ότι δεν είναι το κακό για τον τόπο το Μνημόνιο, που το έχουμε δαιμονοποιήσει. Ψυχρολουσία. Θα την ξεπερνάγαμε ίσως αν πρόσθετε: «Δαίμονες είναι εκείνοι που κατ΄εντολήν μας επέβαλαν το μνημόνιο.
Όμως αυτό δεν το είπε.
Μας είπε ότι θα φέρει εθνική φορολογική πολιτική που θα είναι δίκαιη και αναπτυξιακή.
Παρέλειψε μόνο να μας πεί, με ποιο μηχανισμό θα συνεργασθεί για την επιβολή μιας νέας νομιμότητας. Με τον υπάρχοντα ξεχαρβαλωμένο και ανήθικο μηχανισμό που πορευόμαστε εδώ και 200 χρόνια; Μπορεί να τον αλλάξει; Πώς μπορεί να κάνει χορταστική ομελέτα χωρίς να σπάσει τα αυγά;
Μας είπε πολλά και όμορφα. Όμως πίσω τους διακρινόταν καθαρά το εφιαλτικό πρόσωπο του πολιτικού συστήματος που μουτζώνουμε και ξορκίζουμε.
Και μάλιστα μας κοιτούσε ειρωνικά, χαρούμενο που μπορεί να μας εξαπατά –όσους εξαπατά- ακόμα.
Ο κ. Βενιζέλος προσπάθησε να μας καθησυχάσει, αλλά μας τρόμαξε περισσότερο επειδή καταλάβαμε ότι μέσα στη φοβερή φουρτούνα πήρε το τιμόνι του σαπιοκάραβού μας κάποιος που μπορεί να πείθει ότι φουρτούνα δεν υπάρχει.
Και αυτό είναι η χειρότερη απειλή.